کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه که به قلم استاد دانشمند جناب آقای جویا جهانبخش (عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی) نگاشته شده است هفتمین کتابی است که در مجموعۀ «مطالعات ایرانی _ اسلامی» انتشار مییابد.
در سپهر اندیشه ایرانی و اسلامی، قامت بلند حکیم طوس، خواجه نصیرالدین، همواره در مرزی لغزان میان دو قلمروِ ظاهراً آشتیناپذیر ایستاده است؛ مرزی که یک سوی آن را عقل خودبنیاد فلسفی و سوی دیگر را شهود وحیانی و الزامات کلامی دربرگرفته است.
نقش دکتر محمدجعفر یاحقی در شناساندن فردوسی و شاهنامه و نیز خطه حماسهسرایی ایران، خراسان، کمنظیر است. او سالها دربارۀ فردوسی پژوهش کرده و در زمینههای مختلف، از تألیف و تصحیح و ترجمه، بیش از ۶۲ عنوان کتاب و بیشتر از ۳۴۰ مقاله، منتشر کرده است.
۲۹ بهمن ۱۳۱۶ خورشیدی، زادروز یکی از برجستهترین دانشمندان تاریخ زبان و ادبیات ایران است. آذرتاش آذرنوش چهرهای ماندگار بر صفحات زرین یادنامۀ استادان دانشگاههای ایران و جهان است.
در شخصیت دکتر اصغر دادبه، شور و شوق و عشق با عقلانیت از نوع خرد ایرانی و قدرت مدیریت و راهبری خردمندانه امور و وقار و فرّ استادی با تواضع جمع شده است و سالهاست که دوستان و شاگردان ایشان از مکتب او ایراندوستی، خیرخواهی، کمآزاری، گرهگشایی از مشکلات، مروت و جوانمردی و استقامت و تلاش در راه هدف آموختهاند.
نجف دریابندری دقت و وسواس بالایی در انتخاب آثار برای ترجمه نشان میداد. او درباره هر اثر مطالعه میکرد و در ابتدای ترجمه خود مقدمهای مفصل، جذاب و قابل تأمل درباره کتاب مینوشت و به معرفی زندگی و زمانه نویسنده کتاب میپرداخت. این کار در معرفی چهرههای ادبی جهان به جامعه فارسیزبان از اهمیت بالایی برخوردار بود.
امروز را به یاد کرمان و شاعر نامدارش اختصاص داده اند. خواجوی کرمانی غزلسرا، قصیدهسرا و داستانپردازی است که تا حدود زیادی در سایه شاعران بزرگ دیگر گم شده است و این را نباید بر اهمیت کم او حمل کرد. نوشتار زیر جنبه هایی از کار او را مطرح می نماید.
هیچ نمایشنامهنویس صاحب سبکی نداریم که متاثر از کتب مقدس و ادبیات منظوم و منثور قدمایی ما و بهره از مثنوی، کلیله و دمنه، خمسهی نظامی، ویس و رامین، و خاصه شاهنامه نباشد، در شاهنامه، روایت محور است و روایاتش هم داستانهایی که از قصه و افسانه ساخته میشود.
جلالالدین رفیعفر، استاد مردمشناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در این یادداشت نوشت: بدون شک او را میتوان به عنوان یکی از پایهگذاران جامعهشناسی بومی ایران در نظر گرفت. استاد صفینژاد قبل از اینکه یک معلم یا یک پژوهشگر بیبدیل باشد یک انسان شریف به معنی واقعی کلمه بود.
رضا داوری اردکانی نوشت:توسعه و توسعهنیافتگی به جهان جدید تعلق دارد. جهانهای قدیم نه توسعهیافته بودند نه توسعهنیافته و هر جهانی به راه خود میرفت و خرد خاص خود داشت. اکنون دو وضع وجود دارد: توسعهیافتگی و توسعهنیافتگی که این یک وضع بدی است که با درک و فهم وضع جهان و شرایط و امکانهای زمان بیگانه است و از آن بیرون باید رفت که متاسفانه راه بیرون رفتن را به آسانی نمیتوان یافت. اما اگر راه پیدا شود، پیمودنش چندان دشوار نیست. من به گشایش این راه فکر کردهام و این مسالهای بزرگ و کاری صعب است.
کاربر جدید هستید؟ ثبت نام در تارنما
کلمه عبور خود را فراموش کرده اید؟ بازیابی رمز عبور
کد تایید به شماره همراه شما ارسال گردید
ارسال مجدد کد
زمان با قیمانده تا فعال شدن ارسال مجدد کد.:
قبلا در تارنما ثبت نام کرده اید؟ وارد شوید
فشردن دکمه ثبت نام به معنی پذیرفتن کلیه قوانین و مقررات تارنما می باشد
کد تایید را وارد نمایید