دانشی مرد خستگی‌ناپذیر / سیدعلی آل‌داود
|۸:۴۸,۱۳۹۸/۱۱/۲۶| بازدید : 625 بار

 

وقتی كه حدود سی و پنج سال پیش نخستین‌بار استاد سمیعی‌گیلانی را در یك جشن عروسی دیدم و به راهنمایی میزبان بر سر میز می‌نشستم كه ایشان و شادروانان ابوالحسن نجفی و رضا سیدحسینی در كنار او بودند از این دیدار پیش‌بینی نشده با سه تن از ناموران فرهنگ ایرا‌ن‌زمین و مترجمان برگزیده زبان فرانسه شعف و شوقی بی‌اندازه به من دست داد.

اندكی بعد به سبب كتابی كه برای چاپ به موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی -خلف بنیاد فرهنگ ایران- سپرده بودم از آنجا اطلاع دادند كه ویراستار كتاب می‌خواهد با شما مذاكره‌ای داشته باشد. به محض ورود با چهره استاد سمیعی مواجه شدم كه مانند دفعه قبل كم‌سخن و بسیار جدی بودند. من از سال 1349 كه در دانشگاه تهران درس می‌خواندم تاكنون یعنی مدتی نزدیك به پنجاه سال با گروه كثیری از دانشمندان، استادان، نویسندگان و مترجمان دوستی و آشنایی و مراوده داشته‌ام در این میان شخصیت استاد سمیعی به كلی استثناست، جدی است اما همواره مودب و صمیمی و سختگیر، هرگز ندیده‌ام كه در داوری مقالات و كتاب‌ها و سپس ویرایش آنها جنبه دوستی و خویشاوندی و همكار و امثال آنها را در كار خود راه بدهد. مقاله و نوشته از هر كس كه باشد از ویراستاری‌های استادانه او در امان نیست و ممكن است كه البته كثیری به این سبب از او دلخوری و دلتنگی پیدا كرده باشند. اما استاد بی‌اعتنا و با ادب تمام نسبت به نویسنده و مترجم به كار خود ادامه می‌دهد. هرگز از كار زیاد خسته نمی‌شود، هرگاه صبح اول وقت برای دیدار ایشان به فرهنگستان رفته‌ام ممكن است كثیری از استادان و پژوهشگران و حتی كاركنان و خدمتگزاران سازمان سر كار خود نبوده‌اند اما سمیعی آرام و بی‌سروصدا پشت میز كار خود مشغول بوده است. حق آن است كه سازمان تلویزیون ایران یك هفته از زندگی این بزرگمرد را با فیلمی جاندار و گویا ساخته و مكرر نمایش دهد تا نسل جوان گریزان از كار و كوشش آیین زندگی كردن را از ایشان بیاموزند. باعث خوشحالی ایرانیان است كه این دانشمند نادرالمثال این روزها به صد سالگی می‌رسد. امید كه صد سال دیگر بپاید.

منبع: روزنامه اعتماد

اخبار مرتبط :

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
ارسال نظر
نظرات کاربران
میزان اهمیت
ایمیل
توضیحات
ثبت گزارش

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما