گورویی از سنت اوپانیشاد که دل را «روشنایی» می بخشد / پروفسور ابهی سینگ
|۱۱:۳۸,۱۳۹۸/۵/۹| بازدید : 201 بار

 

 

 

دبا: آیین نکوداشت دکتر فتح الله مجتبایی روز سه شنبه  اول مرداد ماه 1398با حضور جمعی از اهالی فرهنگ در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی برگزار شد. آنچه در زیر می خوانیدشرح کامل سخنان پروفسور ابهی سینگ، رایزن فرهنگی هند، در این مراسم است:

 

چهره های برجسته ی آکادمیک، شخصیت های گرانقدر، پروفسور مجتبایی گرامی، خواهران و برادران....

ابتدا از دوستان  تشکر می کنم که اجازه دادند در اینجا حاضر باشم.

 

اگر شاعری بودم، به افتخار پروفسور مجتبایی و در ستایشش شعری می سرودم، در ستایش این پژوهشگر برجسته و کهنه کار، دانشمند حوزه ی هند شناسی و حامی آموزش و یادگیری. در او چیزی نهفته است بسی بیشتر از یک پژوهشگر، در وجودش می توان حکیمی ودیک را دید که «تحقق» می بخشد، گورویی از سنت اوپانیشاد که دل را «روشنایی» می بخشد...

 

فرزانه و مفسری که همچون بزرگ ِ آیین هندو، ویاسه، شرح می دهد: در یک کلام تجلی دانش. محققی فهیم، با دانشی وسیع که نقش های پژوهشگر، ویراستار و مترجم ِ گنجینه های ادبی کهن در حوزه های حکمت، فلسفه و آداب و سنن و ادیان ِ هندوستان را با موفقیت ایفا کرده است. رویکرد روشنفکرانه ی او منجر به تبحرش در مطالعات تطبیقی شده است که این به نوبه ی خود به حوزه ی «وحدت معرفتی» غنا بخشیده است.

 

این وحدت را می توان در مطالعات تطبیقی ایشان روی رومی و امیرخسرو، یا در مطالعه ی شباهت های برجسته ی ویسیشتاد ویتای ِ رامانوجا و عرفان اسلامی مشاهده کرد، فعالیتی علمی که تحت عنوان «بهکتی نوین: تلفیق اندیشه های دینی ِ هندوان و مسلمانان» در کتاب ارزشمندشان، پیوندهای فرهنگی هندوان و مسلمانان منتشر شده است. علاوه بر این، تمرکز  کلی ِ ایشان بر جوگ باسَشت، امیرخسرو و میرفندرسکی در کنار مطالعاتشان در حوزه ی کلیله و دمنه و تاگور قرار گرفته است. شرح ایشان از پانینی، زبان شناس و دستور نویس سانسکریت، در سمینار مشترک هند و ایران که سال گذشته در تهران برگزار شد، ارزیابی ِ کاملی است، نه تنها از پانینی، بلکه از دانشوری ِ خود پروفسور مجتبایی.

 

اگر ایران امروز از موهبت داشتن پژوهشگری چون پروفسور مجتبایی برخوردار است، باید گفت که فقط محیط و بستر فرهنگی و آکادمیک ملت بزرگ ایران است که می تواند نابغه ای چون پروفسور مجتبایی، و نیز نسل ِ بعدی پژوهشگران ایرانی را که در مسیر کسب درجات والاست، پرورش دهد.

 

مراسم بزرگداشت پروفسور مجتبایی فرصتی نیز هست برای بزرگداشت روابط نزدیک میان ایران و هندوستان. روابط خوب دو ملت بزرگ ایران و هند طی اعصار مختلف، تنها به دلیل حسن نیت ِ حامیان سیاسی نبوده است. اگر مائوریان ِ هندهخامنشیان را تحسین می کردند یا صفویان روابطی دوستانه با گورکانیان هند داشتند، عوامل موثر دیگری نیز هستند که در ایجاد این رابطه تاثیرگذار بوده اند. نام استاد ِ هیدرولیک ایرانی، یاواناراج توشاسپا، که در عصر گورکانیان می زیسته، در طی قرون در هندوستان ماندگار شده است. فعالیت های معماران ایرانی، استاد عیسی خان، استاد احمد لاهوری، هنرمندانی چون بهزاد، شاعرانی چون بیدل و عرفی شیرازی، این هم آمیزی فرهنگی ایران و هند را خلق کرده است. عارفانی چون میرسید علی همدانی، عبدالصمد شیرازی، پژوهشگرانی چون بیرونی، ابن مقفع یا بزرگ مهر امیر خسرو، ابوالفضل علامی، شیخ ابوالفیض، عبدالرحیم خان خانا، چندرابان براهمانا، شمس سراج عفیف، داراشکوه، میرفندرسکی و همتایانشان این رابطه را شکلی عمومی بخشیده اند. در عصر حاضر، جریان هم آمیزیهای فوق الذکر با فعالیت های افرادی چوم پروفسور جلالی نائینی، دکتر تارا چند، پروفسور داریوش شایگان، پروفسور مجتهدی و پروفسور فتح الله مجتبایی تقویت شده است. دشوار و نیز غیر ضروری است که نوابغ هندوایرانی ا به دو بخش هندی و ایرانی تقسیم کنیم. بواقع هر دوی آنها متعلق به ما هستند و ما وام دار هردوییم.

 

به واقع این افتخار و امتیاز و مایه ی سرافرازی است که در این بزرگداشت سهیم باشم و از شما برای تقویت رشته های پیوند هند و ایران سپاسگزارم و برایتان حیاتی شاد و سلامت آرزو دارم:

تا صد سال زنده باشید

تا صد سال همچنان گوش فرادهید

تا صد سال توانمند بمانید

و سپس صد سال دیگر پس از آن.

اخبار مرتبط :

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
ارسال نظر
نظرات کاربران
میزان اهمیت
ایمیل
توضیحات
ثبت گزارش

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما