سیمرغ اساطیری / غلامحسین ده بزرگی
|۱۱:۵۵,۱۳۹۸/۴/۲۲| بازدید : 172 بار

 

سیمرغ از جمله مرغانی است که در متن و بطن زندگی طبیعی و اساطیری ایرانیان راه یافته و در دورۀ اسلامی نیز با عرفان آمیخته است. وجودش به آن اندازه که افسانه ای و دست نیافتنی می نماید، حقیقی و دست یافتنی و دیدنی است. در اوستا، کهن ترین سرودۀ دینی بازمانه از روزگار پیشین، از آن چنین نام برده شده است: «بهرام اهورا آفریده را می ستاییم، بکند پیروزی (بهرام) با فر این خانه را برای گلۀ گاوان، فراگیرد چنان که این سیمرغ چنان که این ابر بارور کوهها را احاطه می کند.»

پرنده ای سترگ که، با نشستن بر درخت «هرویسپ تخمه»، هزار شاخه از آن می شکند و با برخاستنش هزار شاخه بر آن می روید. درختی شفا بخش که تخم همۀ گیاهان را در خود دارد.»

خصیصۀ اسطوره این است که انسان آن را باور می کند. آدمی در برابر اسطوره ناتوان می ماند، با آن که می داند که چنین نیست یا نباید باشد، باز می پذیرد که لابد روزگاری بشر دقیقاً چنین می پنداشته و به چنین عقیده ای رسیده است و بشر امروز باید به خود بقبولاند که همۀ این ماجراها روزی بر روی زمین و به ویژه به اعتقاد انسانهای نخستین اتفاق افتاذه است...

معارف، سال 1380، شماره 54

 

دریافت مقاله

منبع: پرتال جامع علوم انسانی

برچسب ها :


اخبار مرتبط :

ارسال نظر
نام :
ایمیل :
ارسال نظر
نظرات کاربران
میزان اهمیت
ایمیل
توضیحات
ثبت گزارش

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما