برچسب : ادبیات-فارسی

از بستر کشورهای همسایه برای ترویج زبان و ادب فارسی غافل نشویم | ۹:۱۶,۱۳۹۸/۶/۲۷|

«ادبیات ما چیزی کم از داشته‌های دیگران ندارد.» این گفته مشترک اغلب آنهایی ست که هم به‌دلیل تسلط به زبانی خارجی در جریان وضعیت جهانی ادبیات هستند و هم از شرایط داشته‌های معاصر این بخش فرهنگ خودمان می‌دانند. موسی بیدج یکی از این افراد است؛ نویسنده، شاعر و مترجمی که عمده تمرکز او بر فعالیت در حوزه جهان عرب است و رفت و آمد بسیاری هم به کشورهای عرب‌زبان دارد.

گفت و گو با رئیس دانشگاه جی‌سی لاهور درباره ادبیات فارسی | ۱۲:۱۰,۱۳۹۸/۶/۲۶|

این‌طور که تاریخ نشان می‌دهد، از قرن چهارم هجری، زبان فارسی در بین مردم شبه قاره، به خصوص پاکستان رواج پیدا کرده و گسترش زبان و ادبیات فارسی تا نیمه قرن نوزدهم میلادی، ادامه داشته است؛ ولی با تسلط انگلیسی‌ها، زبان فارسی در این منطقه غیررسمی شده است؛ با تمام این احوال، با توجه به همان پیشینه قوی، زبان و ادب فارسی هنوز هم در کشوری مثل پاکستان مورد توجه و استقبال است

ادبیات فارسی / دکتر محمدجعفر یاحقی – بخش دوم | ۱۱:۱۴,۱۳۹۸/۵/۲۳|

نظم داستان‌های تاریخی و اندرزی از دوره‌های پیش از اسلام در ادب فارسی رواج داشته و در دوره اسلامی نیز از همان آغاز به کار آمده است. منظومه ظاهراً اخلاقی «آفرین‌نامه» از ابوشکور بلخی و نظم «کلیله و دمنه» و «سندبادنامه» از رودکی از کهن‌ترین مثنوی‌های داستانی و اخلاقی ادبیّات فارسی دوره اسلامی است. بعد از آن‌ در دوره غزنوی، نظم چندین منظومه غنایی، از جمله «وامق و عذرا»، «شادبهر و عین‌الحیات» و «خنگ‌بت و سرخ‌بت» به عنصری ـ ملک‌الشّعرای دربار غزنویان ـ نسبت یافته است

ادبیات فارسی / محمدجعفر یاحقی - بخش اول | ۱۰:۴۰,۱۳۹۸/۵/۹|

ادبیات فارسی مجموعه نوشته‌های ادبی و سروده‌هایی است که از کهن‌ترین ایام تا امروز، در هر کجای قلمرو زبان فارسی پدید آمده است؛ بنابراین از نظر زمانی باید قدمت آن را تا روزگار زردشت عقب برد و از نظر جغرافیایی، گسترة آن را از آسیای مرکزی و افغانستان و شبه‌قاره هند تا ایران مرکزی و غربی و آسیای صغیر و آناتولی باز کرد. ادبیات فارسی از نظر زمانی، به دو دورة کلی پیش از اسلام و پس از اسلام تقسیم می‌شود:

یادی از دیرینگی چالش‌نامه‌ها / میرجلال‌الدین کزازی | ۱۲:۳۱,۱۳۹۸/۳/۱۹|

گفت‌وگوهای چالش‌انگیز سنجشگرانه در میان دو تن در گفت‌وگو انجام می‌شود؛ هریک از این دو می‌کوشند کاستی‌ها، کمبودها و نارسایی‌ها را در دیگری بیابند، برجسته بدارند، بر آن‌ها انگشت بنهند. این‌گونه از گفت‌وگو در ادب ایران پیشینۀ دیرینه دارد، این پیشینه بازمی‌گردد به ایران کهن، ایران پیش از اسلام. ما در سروده‌های کهن چالش‌نامه‌ای را به یادگاری داریم که به زبان پهلوانیک یا پهلوی اشکانی پدید آمده است. این چالش‌نامه درخت آسوریک نام دارد.

نگاهی به ادبیات فارسی در دوره متوسطه | ۱۰:۱۰,۱۳۹۷/۹/۲۸|

پس از ده‌ها سال از تاریخ آموزش و پرورش نوین در ایران، هنوز از رشته تحصیلی علوم انسانی در دوره متوسطه در نظام آموزش و پرورش که پیش از این «فرهنگ و ادب» و «اقتصاد» و اکنون «ادبیات» نامیده می ‏شود؛ تعریف جامعی که جنبه کاربردی و عینی داشته باشد، ارائه نشده و بالطبع کتاب‌ها و سرفصل‌های آن نیز با توجه به اهدافی که برای هر درس بیان شده، با قابلیت‌های این رشته و متناسب با نیازهای جامعه علمی ارائه نشده است.

پیشینه تئاتر ایران در ادبیات فارسی / محمدرضا شفیعی کدکنی | ۱۱:۲۷,۱۳۹۷/۳/۲۲|

عطار، “پرده بازی” ، “خیال بازی” و “بازی خیال” را تقریبن به یک معنی به کار می بَرَد و این معنا ظاهرن برابر است با آن چه در زبان عربی به آن “خیالُ الظّل” می گفته اند. از این بیت خاقانی (دیوان، برگ ۲۲۷)

آشنایی با تابو شکنی ادبی و سیر آن در ادبیات کلاسیک فارسی / پارسا یعقوبی | ۱۴:۳۸,۱۳۹۷/۲/۱۶|

واژه تابو((taboo هم به معنی مقدس و هم به معنی ناپاک و نجس است و در کل معنای آن نوعی ممنوعیت و خطرناکی را می رساند؛هر تابویی به مثابه «ورد ممنوع» ی است که شکستن حریم آن انواع مواخذه –بشری یا آسمانی – رادر پی دارد. ادبیات هر ملت یک از عرصه های به چالش کشیدن تابوهای آن ملت است زیرا هنر و ادبیات با ویژگی های هنجار گریزانه وجنبه انتقادی که دارد حریم اغلب قراردادهای آسمانی و بشری را درهم می شکند

نیاز به تعامل فرهنگی بیشتر در گفت و گو با مریوان حلبچه ای | ۸:۵,۱۳۹۶/۱۲/۲۷|

سابقه ادبیات كردی و ادبیات فارسی به لحاظ تعامل تاریخی و رشد و بالندگی یكدیگر، سابقه‌ای دیرپاست؛ سابقه‌ای كه دامنه‌هایش تا امروز امتداد یافته و هرروز گسترده‌تر می‌شود. تبادل فرهنگی، خارج ازگرایش‌ها و سمت و سوهای سیاسی، موضوعی ‌است كه كمتر مورد توجه قرارگرفته اما هیچگاه متوقف نشده است. بسیاری ازمترجمان، ازدوزبان كردی و فارسی تلاش كرده‌اند كه ذات این همگرایی فرهنگی را بیش ازپیش یادآوری كنند كه نتیجه این عمل خودجوش، معرفی چهره‌هایی موثر از ادبیات هركدام به طرف مقابل است؛ موضوعی كه این گفت‌وگو بر اساس آن شكل گرفته است.

نمادشناسی پای برهنه در فرهنگ و ادب فارسی (از آغاز تا دورۀ مشروطه) | ۹:۳۱,۱۳۹۶/۱۱/۲۴|

تاریخ فرهنگ و هنر ایران پیش از اسلام و پس از آن نشان می دهد ایرانیان اگر بخشی از تنشان از جامه بیرون باشد، آن را بی شرمی می دانند و مایل هستند جامه ای بپوشند که سرتا پایشان را فرا بگیرد.اما در بررسی آثار ادبی به نمونه هایی بر می خوریم که به برهنگی سر یا پا اشاره شده است .

ورود

نام کاربری (ایمیل) :
کلمه عبور :
رمز عبور را فراموش کرده اید؟
کاربر جدید هستید ؟ ثبت نام در تارنما